Ik zal je nooit vergeten...
De afgelopen (feest)dagen waren redelijk beladen. Wij, zijnde Rai's broers, mijn schoonvader, mijn schoonzus, zijn wij ons er goed van bewust dat dit de laatste feestdagen waren met onze moeder. Ook mijn schoonmoeder is zich daar bewust van. Het levert op vele momenten emotionele reacties op.
Gisteren gingen wij samen met de kids naar mijn schoonouders om de gebruikelijke nieuwjaarswensen over te brengen. Tegen het eind van het bezoek zaten LeAnn en Sean te schrijven op een paar kleine papiertjes. LeAnn maakte heel lief voor Opa een boodschappenlijstje. Sean deed dit ook, tenminste dat dachten we. Terwijl ik hem aanspoorde om zijn jas aan te trekken, krabbelde hij nog snel iets op papier en gaf dit aan mijn schoonmoeder:
"Oma, als je dood ben zal ik je nooit vergeten"
De reactie bij mijn schoonmoeder kun je je misschien wel voorstellen. Mijn moeder mompelde nog even dat we een stel schatten van jongens heb, waarnaar de tranen begonnen te lopen.
Sean verrast ons continue. Hij praat weinig over oma en haar ziekte, maar is er wel duidelijk mee bezig. Wij zijn trots op hem. Zijn briefje zorgde er bij ons ook weer voor dat we realiseren dat wij onze moeder niet kwijt wil... ze is nog te jong. Rai heeft vanacht een onrustige nacht gehad. Hij heeft slecht geslapen, en moest voortdurend aan zijn moeder denken...
| 
